Toen ik gisterenavond na de avondles om 23u.thuiskwam, trof ik Camille niet in haar bed aan. Ik schrok, keek rond en zag in het schemerlicht een uitgetelde Emiel in de zetel liggen. Zijn hand bengelde boven de Maxi-Cosi waar Camille in lag. Aan de fronsjes op haar voorhoofd, zag ik dat ze gehuild had.  

Emiel had me tijdens de avondles opgebeld, omdat Camille zo overstuur was en niet wou drinken. Ik hielp mee zoeken naar oplossingen, belde en sms'te met tips. Tot ergernis van de leerkracht. Waarschijnlijk had Camille in de namiddag te veel lucht gehapt tijdens het drinken van haar flesje. Mijn pa was in de late namiddag even op bezoek geweest en wou haar de fles geven, maar hield die fles te laag, zodat Camille ongedurig werd, lucht hapte en waarschijnlijk wel krampen kreeg nadien. Ofwel was er iets anders aan de hand, want Camille heeft de hele dag niet willen slapen. Ben voor 't eerst eens gaan wandelen met beide kindjes in de buggy's, zou Camille wel in slaap vallen. Had zo'n kliksysteem, om 2 dezelfde kinderwagentjes aan elkaar te gespen, voorzien op de geboortelijst en probeerde die voor het eerst uit. Emiel en ik vonden die tweelingbuggy's veel te zwaar, te breed (voor in de koffer) en te duur. Maar o jee, dit systeem was ook niet alles. Maries voorwieltjes haperden wanneer ik de drempel wou afrijden, ik moest vaak tegensturen omdat Marie zwaarder doorwoog langs haar kant en de wandeling daardoor voortdurend van richting dreigde te veranderen. Ik had niet veel macht omdat ik mijn armen zo ver uiteen moest spreiden om wat controle over die wagentjes te krijgen. En ik vloekte. Wie zette nu palen in het midden van een voetpad? En wat deed dat bakje voor de elektriciteit daar nu, op 5 cm van een huisgevel? Dit aan-elkaar-gegespt vervoersmiddel was nog breder dan een tweelingenbuggy. Ik leek wel met een "bulldozer" te manoeuvreren. Botste overal tegenaan, moest dan weer achteruit, draaien, trekken, duwen en sleuren. Ontspannende wandeling mag ik wel zeggen. Tuurlijk deed Camille geen oog dicht. Na 15 minuten wandelen gaf ik het op, en keerde, via het bredere fietspad terug naar huis. En moest beide wagentjes weer uit elkaar klikken met mijn bevroren vingers, want we konden niet door de deur. Ok, alleen wandelen met beide kindjes, het zit er voorlopig niet meer in.